Klaarblijkelijk worden je zintuigen dusdanig geprikkeld dat wanneer je na het ruiken en proeven van de Riesling die die avond bij de tonijn geschonken zou worden en je eenmaal in de keuken bent beland de keuze van ingrediënten voor de salade meer dan vanzelfsprekend is.
Ingrediënten:
- IJsbergsla, halve krop grof gesneden
- Artisjokharten, half blik*
- Perzik, 1 geschild in stukjes
- Lente ui, 1/2 fijngesneden
- Komkommer, stuk of 20 plakjes met kaasschaaf gesneden
- Citroen, 1/2 uitgeknepen
- Olijfolie extra vergine
- Peper
- Zout
*Artisjokkenharten koop je in blik. Maar zoals met de meeste conserven gebruik je die niet zo direct uit het blik. Ik spoel altijd alles af, ook doperwten bijvoorbeeld, en zeker kikkererwten want daarvan krijg je als ze afgesploeld zijn minder een opgeblazen gevoel. Eenmaal het concerveringsvocht weggespoeld snij je de artisjokharten in stukjes en voeg je wat gemengde gedroogde (italiaanse) tuinkruiden toe en een flinke scheut extra vergine olijfolie. Zo zijn de artisjokken het lekkerst en dagen houdbaar in de koelkast voor meerdere toepassingen.
Een salade met een standaard dressing van wijnazijn en olijfolie past vaak niet goed bij een delicate witte wijn zoals deze Domaine Wachau uit 2012. Of het gebeurt ook wel dat de ingrediënten van de salade te scherp zijn, bijvoorbeeld tomaat, ui of rucola die maar te pas en te onpas wordt gebruikt. Door azijn te vervangen met een beetje citroensap welke bijna samensmolt met de zoete perzik was de salade in totale harmonie.
De match tussen de ijzerrijke artisjok en de rotsachtige aardse tonen van de wijn én tussen de perzik en de mango geur van deze riesling waren een schot in de roos. En zo gebeurt het dan en heb je de perfecte riesling en salade pairing. Zelfs de ijsbergsla, vaak smaakloos en niets toevoegend, kwam tot leven en diende als mooi platform voor deze Rieslingsalade.
Die keren dat alles 100% klopt, zonder te proberen, eigenlijk vanuit een zintuigelijke vanzelfsprekendheid, mooi is dat.
