Het hart laat zich niet beteugelen

Dat dat zo is kwam ik vandaag weer eens achter. Na nu al twee maanden onderdeel te zijn van het online campagne team van VVD Nijmegen in aanloop naar de Gemeenteraadsverkiezingen van 2014 heb ik toch maar de stap genomen. Een eerste stap, misschien een stapje maar voor mij een serieuze stap. Nee, ik ben nog geen lid. Ik schuif aan in de fractiekamer, ik bedenk samen met mijn collega allerlei dingen voor een goede online campagne, maar ik ben nog altijd geen lid.
Wel heb ik mij dus aangemeld als vrijwilliger. Eigenlijk heb ik dat al vier keer gedaan vandaag omdat ik het aanmeldformulier van de Facebookpagina aan het testen was. Maar de vierde was een serieuze commitment.
Ik kijk nu al ruim twee uur naar buiten en zie hoe al twee uur lang het verkeer, het sluipverkeer welteverstaan, stapvoets via Nijmegen-Noord richting de Waalbrug gaat.
Sluipverkeer, veiligheid, bereikbaarheid, bestemmingsplan. Thema's die mij al een tijdje bezig houden hier in Noord, thema's behorende natuurlijk bij een partij die daarin altijd sterke standpunten heeft gehad. Ik dacht mooi even campagne te voeren, goed voor de portfolio, goed om eens van binnen de muren van het Stadhuis te bekijken wat daar nu precies speelt. Er is nu ook eenmaal aan mij gevraagd om actief te worden, echt politiek actief. Ja want je wint eens wat, je staat in de schijnwerpers, heb je dus vrienden en krijg je zo'n aanbieding. Maar na een paar nachten er goed over geslapen te hebben, echt goed gepiekerd te hebben, koos ik toch om wél onderdeel van het campagneteam te zijn maar níet actief partijgenoot te worden. Haha, ja dat dacht die Samuel en dat bleek dus mooi niet te gaan.
Onderdeel zijn van het online campagneteam en niet politiek actief worden is net zoiets als een minnares hebben en niet verliefd worden. Dat gaat niet, niet bij deze jongen. Al cuore non si comanda, het hart laat zich niet beteugelen.

Homepage